บทที่ ๑๒ จันทร์หุ่นบำเพ็ญ

*********

๖๙๖

นามจันทร์หุ่นบำเพ็ญเป็นที่รู้
คือนามผู้ งามน้ำใจ ไม่มีสอง
แม้ผืนนา มีค่า ยิ่งกว่าทอง
ไม่ขัดข้องยกไปให้ทางการ


๖๙๗
จึงก่อเกิดโรงเรียนที่เพียรรู้
มีคุณครูสอนนักเรียนฝึกเขียนอ่าน
ท่านดูแลช่วยเหลือคอยเจือจาน
สร้างอาคารเติมต่อหอประชุม


๖๙๘
โรงเรียนขาดสิ่งใดนั้นยามท่านอยู่
จะคอยดูแลด้วยช่วยโอบอุ้ม
บังเกิดผลความดีที่ครอบคลุม
สร้างความชุ่มชื่นใจในชุมชน

๖๙๙
เมื่อลูกหลานได้มีที่เรียนต่อ
ที่ใกล้พอ ไปกลับ ไม่สับสน
ถึงครอบครัวยากดีมีหรือจน
ก็ปะปนเรียนรวมร่วมกันไป

๗๐๐
มีนักเรียนก่อนนั้นสามพันเก้า
ได้เกณฑ์เข้าเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่
ครูอาจารย์กว่าสองร้อยน้อยเมื่อไร
บ้างอยากให้ลูกเรียนต้องคอยจอง

@
๗๐๑
ที่สิบห้า เมษา คราสองเก้า
ได้ย้ายเข้าที่สบายคลายหม่นหมอง
เลิกนั่งรถ หลับไหล ให้ใครมอง
อีกไม่ต้อง พึ่งเสียง นาฬิกา

๗๐๒
ทุกเช้าตรู่ คอยที มีเสียงปลุก
ต้องรีบลุกจากที่นอนก่อนตีห้า
ออกจากบ้านแสงตะวันยังไม่มา
ใช้เวลาเดินทางอย่างมากมาย

๗๐๓
วันแรกที่ ย้ายมา ยังจันทร์หุ่นฯ
จึงค่อยอุ่นใจพลันเรื่องวันสาย
ด้วยบ้านใกล้เดินทางอย่างสบาย
เดินลอยชายเชื่องช้ายังมาทัน

๗๐๔
ผ.อ.ท่านใจดี เรียกเข้าพบ
น่าเคารพ นามเชาวน์ สาลีฉัน
ก่อนท่านอยู่เจ้าพระยาฯที่เดียวกัน
ที่แรกนั้นจะให้สอนภาษาไทย

๗๐๕
ครูไทยขาดคณิตศาสตร์เขามีล้น
ต้องพึ่งคน อาสา ที่มาใหม่
จึงรับปากกับท่านอย่างเต็มใจ
ไม่เป็นไร ให้สอน ก็ยินดี

๗๐๖
บังเอิญมีเพื่อนอาจารย์ย้ายมาใหม่
เป็นเอกไทยสองท่านย้ายมานี่
หนึ่งอาจารย์ศรีสุดาครูสตรี
อีกหนึ่งนี้ชื่ออาจารย์ศิริมาลย์

๗๐๗
จึงอดสอนภาษาไทยอย่างใจคิด
สอนคณิตศาสตร์มองเป็นของหวาน
หัวหน้าหมวดเป็นหญิงยอดเชี่ยวชาญ
วิชาการ เก่งกล้า แสนน่าชม

๗๐๘
ชื่อของท่าน "สมถวิล แหลมสัก"
ช่างน่ารัก วางตน ได้เหมาะสม
ลูกน้องใต้ บัญชา พานิยม
สุดท้ายกรมฯ อนุมัติ ย้ายไปดี

๗๐๙
ได้เลื่อนเป็น ผ.อ. เร็วเกินคิด
ที่ "สินปุนคุณวิชญ์" อยู่กระบี่
ยังโทรคุยทางไกลหลายนาที
สุดท้ายพี่โชคร้ายถึงวายชนม์

๗๑๐
พี่สิ้นบุญเร็วไปวัยยังน้อย
เหมือนผีซ้ำด้ามพลอยบนถนน
โศกสลดเศร้าเหลือเมื่อรถยนต์
เป็นดวงดลจนให้ไปชนกัน

๗๑๑
แสนเสียดาย คนดี ที่น่ารัก
ต้องหยุดพัก งานครู สู่สวรรค์
ขอสืบสาน งานพี่ ชั่วชีวัน
ความผูกพันน้องนี้ไม่มีเลือน

@
๗๑๒
มีเวลาเหลือใช้เมื่อใกล้บ้าน
เย็นเลิกงานก็สบายหาใดเหมือน
ประหยัดค่าใช้จ่ายถึงปลายเดือน
เมื่อก่อนเหมือนน้อยหนอไม่ีพอกิน

๗๑๓
เทอมต่อมากานดาย้ายมาด้วย
ฤกษ์อำนวย สมหวัง ดังถวิล
หัวหน้าหมวดคหกรรมท่านได้ยิน
อยากคืนถิ่นแลกเวียนเปลี่ยนอัตรา

๗๑๔
ท่านอยากอยู่เบญจมราชาลัย
ด้วยโรงเรียนนั้นไงดูใหญ่กว่า
คงใกล้บ้าน จึงขอ ติดต่อมา
ถึงเวลาแลกเปลี่ยนตำแหน่งพลัน

๗๑๕
เจ้าปูน้อย ถึงที มีโอกาส
เข้าโรงเรียนกุลมาศที่คัดสรร
โรงเรียนตั้งอยู่ปากซอยเดียวกัน
สิ่งสำคัญคือสะดวกและดูดี

๗๑๖
คนรับส่งเช้าเย็นเป็นตาเจ้า
ท่านคอยเฝ้าเอาใจใส่เต็มที่
ด้วยหลงใหลหลานตาจึงอารี
ทุกคืนทีต้องอ้อนนอนกับตา
@

๗๑๗
อยู่จันทร์หุ่นหนึ่งปีมีลูกสาว
พ่อมีเจ้าห่างจากพี่หกปีกว่า
เกิดตรงวันคริสต์มาสเืดือนธันวา
ตกฟากคราดาวดับรับอรุณ

๗๑๘
ลูกสองคนตามสูตรรัฐส่งเสริม
จะมีเพิ่มครอบครัวคงหัวหมุน
ด้วยฐานะ ยังไม่ดี ไม่มีีทุน
กลัวเซซุนลูกมากพายากนาน

๗๑๙
เลิกโรงเรียนรับสอนในตอนค่ำ
สอนพิเศษประจำอยู่หลายบ้าน
คณิตศาสตร์ฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ
เวลาว่าง คืองาน เป็นเงินทอง

๗๒๐
เสาร์อาทิตย์วันหยุดมิเคยหย่อน
พอตื่นนอนเตรียมอาหารลูกทั้งสอง
ป้อนนมน้ำข้าวกับประคับประคอง
มิให้เจ้า นั้นต้อง หิวร้องเตือน

๗๒๑
คำโบราณผ่านหูเคยรู้ว่า
ลูกนี้คือแก้วตาหาใดเหมือน
ยังกล่าวหาคำเปรยเอ่ยเลอะเลือน
เคยนั่งเบือนหน้าเมินกล่าวเกินไป

๗๒๒
ถึงคราวพ่อมีเจ้าจึงเข้าจิต
เหมือนชีวิตมีพลังคอยผักไส
อนาคตของเจ้าต้องยาวไกล
พ่อเข้าใจความหมายกระจ่างเลย

@
๗๒๓
วันเวลาผ่านไปดังสายน้ำ
คุณธรรม นำใจ ไม่อยู่เฉย
เวลาไม่รอท่าอย่าเฉยเมย
หวังโชคเกยอย่าหวังได้ดังคิด

๗๒๔
เก็บสั่งสมทุนรอนแต่ตอนต้น
รู้อดทน ย่อมยั้ง ตั้งตัวติด
มีน้ำใจเป็นเสบียงเคียงผูกมิตร
ย่อมมีสิทธิ์พ้นจากความยากจน

๗๒๕
รวบรวมเงินทองมีที่เก็บไว้
ด้วยตั้งใจ คิดดู อยู่หลายหน
หวังมีบ้านสักหลังเป็นรังตน
คนทุกคน ไม่มี ย่อมอยากมี

๗๒๖
จึงซ้อนรถด้วยกันหาดูบ้าน
มีโครงการมากมายผุดหลายที่
บ้างแพงเกินไปหนอไม่พอดี
เลือกทั้งทีต้องมองกำลังตัว

๗๒๗
พบโครงการหนึ่งแนวแถวลาดพร้าว
ทาวน์เฮ้าส์ยาวติดถนนค่อยยังชั่ว
ก่อนนั้นยัง เป็นป่า ไม่น่ากลัว
คิดถ้วนทั่ว จึงจอง เข้าห้องหนึ่ง

๗๒๘
ต้องส่งงวดธนาคารสี่พันห้า
เงินเดือนข้าฯน้อยจังยังไม่ถึง
ตัดสินใจเช่าซื้ออย่างดื้อดึง
บ้านเสร็จจึงให้เขาเช่าเอาสตางค์

๗๒๙
สามปีผ่านเงินเดือนถึงจึงได้ย้าย
บ้านพ่อตาแม่ยายอยู่ไม่ห่าง
สามกิโลดูสะดวกยามเดินทาง
อยู่แขวงวังทองหลางทำเลดี

๗๓๐
วันย้ายเข้าบ้านใหม่สุดใจชื่น
กางแขนนอนกอดพื้นหลับตาปี๋
น้ำตาซึมออกมาหลายนาที
ลบคำที่มีคนเขาเฝ้าดูแคลน

@
๗๓๑
ก่อนจะ้มีบ้านนั้นขั้นเหนื่อยยาก
แม้ลำบากก็ยินดีด้วยมีีแผน
เงินเดือนน้อยหมั่นหามาทดแทน
ไม่เคยแค่นงอนง้อขอใครกิน

๗๓๒
ถึงดึกดื่นฝืนตะรอนสอนพิเศษ
ทั้งนอกเขตก็ไปแม้ไกลถิ่น
มอร์เตอร์ไซค์ ก็มี รับขี่วิน
ใครได้ยิน สงสัย ใยมาทำ

๗๓๓
ยามปิดเทอมไม่มีเด็กที่สอน
แรกหวังหย่อนใจเล่นเห็นขำขำ
ด้วยพ่อตา คุมวิน อยู่ประจำ
จึงรับคำ มาช่วย อีกด้วยคน

๗๓๔
ขับวินมอร์เตอร์ไซค์ีงานไม่ยาก
ที่ลำบากวิ่งบนทางกลางถนน
เข้าในซอยปลอดภัยไม่ร้อนรน
ขับอยู่จน หน้าดำ จึงชำนาญ


๗๓๕
เพื่อนในวิน ล้วนไม่ มีใครรู้
ว่าเป็นครูสอนนักเรียนให้เขียนอ่าน
ไม่เคยบอก ใครว่า เป็นอาจารย์
ทุกวันวานสวมกันน้อคออกขับวิน

๗๓๖
ประทับใจครั้งหนึ่งพึ่งหัดขับ
ได้แวะรับแม่ลูกอ่อนหลงพลัดถิ่น
ทั้งอุ้มจูง ลูกมา น้ำตาริน
พอดียิน เธอหา ตามสามี

๗๓๗
ว่าสามี หนีหน้า มาจากบ้าน
มาทำงาน ก่อสร้าง แถวที่นี่
ไล่เลียงถามเอาความตามคดี
ถามอีกที อยู่ห่าง ถึงบางนา

๗๓๘
คนในวิน ต่างไม่ มีใครรับ
เงินที่นับเหลือในตัวสิบบาทกว่า
แม้นไปส่ง ก็คง เสียเวลา
ไม่คุ้มค่า น้ำมัน มอร์เตอร์ไซค์

๗๓๙
จึงออกปากอาสาพาไปส่ง
เพื่อนเพื่อนงงกล่าวหาว่าใจใหญ่
ใช้น้ำแทน น้ำมัน หรืออย่างไร
หนทางไกล ไปทาง สุขุมวิท

๗๔๐
กว่าจะถึงที่หมายก็บ่ายคล้อย
ที่ดีหน่อยมอร์เตอร์ไซค์รถไม่ติด
สามแม่ลูกซ้อนกันรถคันนิด
ไม่สนิท แต่เรากลับ รับพาไป

๗๔๑
เหมือนโชคดีพบสามีที่ตามหา
เห็นน้ำตาแม่ลูกอ่อนเอ่อรินไหล
จึงเลี้ยวรถหันกลับมอร์เตอร์ไซค์
มือของใคร มือหนึ่ง ดึงท้ายรถ

๗๔๒
เสียงพูดดังฟังชัดเหมือนขัดข้อง
อย่าเพิ่งไป ไอ้น้อง พาใจหด
ค่าโดยสาร ไม่เอา หรือประชด
เดี๋ยวจะอด เงินตรา ค่าน้ำมัน

๗๔๓

จึงยิ้มตอบว่าไม่เป็นไรครับ
ตั้งใจรับ มาส่ง เพราะคิวฉัน
แม้รู้ว่า ไม่มีเงิน โดยสารกัน
ไม่สำคัญ หรอกพี่ ยินดีมา

๗๔๔
คนที่เป็น สามี ปรี่เข้าใส่
พลางล้วงไปในกระเป๋าเหมือนทำท่า
จะฟักของบางอย่างเอาออกมา
แลดูว่าลอตเตอรี่สามสีใบ

๗๔๕
แล้วยื่นให้เลือกหยิบเอาใบหนึ่ง
คงซาบซึ่ง พาเมีย มาส่งให้
ปากก็บอก รอเงิน คงเย็นไป
ด้วยค่าแรงนั้นไซร้ออกตอนเย็น

๗๔๖
ปฏิเสธ ไม่รับ กลับฝืนให้
ฝืนรับไว้ั ทั้งตัวเลข ก็ไม่เห็น
นึกในใจ ทำงาน หนักลำเค็ญ
ยังไม่เว้น เล่นหวย หวังรวยลัด

๗๔๗
กลับมาบ้าน ลืมเรื่อง ส่งแม่ลูก
หวยออกถูกสามตัวท้ายถนัด
เลขรางวัล ออกมา ปรากฏชัด
เหมือนเขาจัด โชคนำ แทนน้ำใจ
@

๗๔๘
ลุยงานหนักพักน้อยพลอยเจ็บป่วย
เอื้ออำนวยให้โรคเร้ารุมใส่
โรคเก่าตามมาเยี่ยมไร้เตรียมใจ
ด้วยตัวเองพลั้งไปไม่ทันคิด

๗๔๙
ต้นสามศูนย์มีเข้าค่ายลูกเสือ
โชคร้ายเหลือแช่น้ำรับลูกศิษย์
ความหนาวเย็นทำเอาราวถูกพิษ
ด้วยยังติด มีโรค ประจำตัว

๗๕๐
จึงล้มเจ็บ หนักหนา ขั้นสาหัส
มันปวดขัดร่างกายไปถ้วนทั่ว
ทั้งกล้ามเนื้อ อ่อนล้า หูตามัว
ปวดยันหัว แม่เท้า ยามก้าวเดิน

๗๕๑
จึงรีบเข้า รักษา อย่างเร็วรี่
ราชวิถี สถาบัน น่าสรรเสริญ
ด้วยทั้งหมอพยาบาลท่านเก่งเกิน
อยู่เผชิญโรคขึงกว่าครึ่งเดือน

๗๕๒
กลับมาเดินเหินได้แต่ไม่คล่อง
มาดเหมือนย่องเข็มขวางบนทางเถื่อน
ใช้เวลา รักษาไป ไม่แชเชือน
กว่าจะเหมือนเดิมได้ใกล้สองปี

๗๕๓
ต้องขอกราบขอบคุณพี่ผู้หนึ่ง
ท่านผู้ซึ่งดูแลให้ไม่หน่ายหนี
ตัวท่านเป็นครูพยาบาลสตรี
นามท่านนี้"สมหญิง หอมมลฑา"

๗๕๔

หมดทุกโศกโรคหายคลายทุกข์ร้อน
ก็ตะรอน สู้งาน ที่รอท่า
ถูก ผ.อ. วิโรจน์ ท่านบัญชา
เรียกปรึกษาให้สร้างเพลงโรงเรียน

๗๕๕
โดยท่านเริ่มบทแรกข้อความหวัด
หนึ่งบรรทัด เท่านั้น ที่ท่านเขียน
เฮ้ยพงศักดิ์ไปต่อซิเอาเนียนเนียน
ไม่ต้องเปลี่ยนแรกความเอาตามนี้

๗๕๖
"จันทร์หุ่นบำเพ็ญงามเด่นตระหง่าน"
ท่านให้สาน เนื้อเพลง ต่อจากนี่
ทุกท่อนเพลงชื่อโรงเรียนควรให้มี
แต่งให้ดีกว่าเพลงเก่าเท่านั้นพอ

๗๕๗
ใช้เวลา สร้างสรรค์ ไม่นานนัก
ด้วยรู้จักแต่งทำนองร้อยกรองต่อ
ร้อยลำนำ่นานเนิ่นไม่เกินรอ
เพลงมาร์ชก็สำเร็จเสร็จสมบูรณ์

๗๕๘
ทั้งดนตรีเรียบเรียงเสียงประสาน
ฟังเบิกบาน ครึ้มใจ ไม่เสื่อมสูญ
สร้างความรัก ความดีี มีเพิ่มพูน
รู้เกื้อกูล รู้คุณค่า สามัคคี

๗๕๙
มาร์ชจันทร์หุ่นบำเพ็ญในที่สุด
ถูกบันทึกหลังสมุดสมศักดิ์ศรี
ใบประกาศฯ รอมา สิบห้าปี
ยังไม่มี ใครมอบ ตอบแทนใจ

๗๖๐
อันศาสตร์ศิลป์ทุกแขนงมีแรงผลัก
ถ้ารู้รัก รู้เฝ้า เอาใจใส่
จะมากมีอุปสรรคหนักเพียงใด
ถ้าฝึกไว้ ทุกวัน มันก็เป็น

๗๖๑
จะว่าพึ่งพรสวรรค์นั่นก็ใช่์
แต่ว่าไม่ทั้งหมดที่มองเห็น
พรแสวงฝึกเอาทั้งเช้าเย็น
สร้างงานเด่นได้้ปรากฏก็งดงาม

@

๓ ก.ย.๒๕๕๓ ๒๒.๐๐น.