บทที่ ๑๑ เจ้าพระยาวิทยาคม

*********

๖๓๔
นับเวลาสามปีที่ได้อยู่
งานของครูเนิ่นนานเริ่มชาญเชียว
ได้สั่งสมประสบการณ์ชำนาญเทียว
คอยเก็บเกี่ยวสิ่งสำคัญรู้ขั้นตอน

๖๓๕
ร่ำเรียนรู้งานใดทำได้คล่อง
มิชอบต้อง กวนใจ ให้ใครสอน
มีบ้างคนช่วยเหลือเอื้ออาทร
ที่ซับซ้อน ครูพัก แอบลักจำ

๖๓๖
พิทยาลงกรณ์ ตอนที่อยู่
งานของครูเสร็จสอนถึงตอนค่ำ
มีเพื่อนครู อยูู่ประถม เป็นผู้นำ
ดูเขาทำ ฝึกฝน วงดนตรี

๖๓๗
ตั้งเป็นวงเดินสายออกงานโชว์
เพื่อนคนโก้ ครู"สมชาย รัศมี "
มาดหล่อเหลาเป็นหนุ่มสุ้มเสียงดี
นามวงนี้ มีชื่อ "วาสุชา"

( อ้างอิง ผู้ช่วยศาสตราจารย์สมชาย รัศมี ผอ.สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา )

๖๓๘
ในยุคเพลง สมชาย "สบายโก๋ "
ทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มโตต่างเพรียกหา
เป็นเพลงฮิต ติดปาก ทั่วพารา
ดีเจพา เปิดทุก สถานี

๖๓๙
มีโอกาสสร้างสรรค์ร่วมงานด้วย
ยังเคยช่วยแต่งเพลงเพิ่มสันสี
เคยช่วยคิด คำไข ใส่วลี
โอกาสมีร่วมประพันธ์เพลงโรงเรียน

๖๔๐
สีประจำโรงเรียน คือฟ้า-ขาว
ร่ายเรื่องราวสิ่งดีตามที่เขียน
หวังให้ศิษย์บั่นบากมุ่งพากเพียร
ไม่แปรเปลี่ยน ศรัทธา สถาบัน

๖๔๑
ได้ฝากเป็นอนุสรณ์ก่อนจะจาก
ศิษย์เก่งมากหนึ่งคือชื่อ"บัวผัน"
เล่นละคร ร้องอีแซว แจ๋วจำนรรจ์
ปัจจุบันเป็น ผศ.หอการค้า

@

๖๔๒
ปีสองสามสมใจได้ย้ายออก
ตามที่บอกศิษย์ไว้ใช่หนีหน้า
ได้สอนที่โรงเรียนเจ้าพระยาฯ
อยู่เขตยานนาวาท่าสายชล

๖๔๓
โรงเรียนสวย มองดู อยู่ริมน้ำ
พระรามสามด้านหน้าเป็นถนน
ผอ.นาม ภิญญพร ท่านบันดล
สร้างเสริมจนมีชื่อเลื่องลือไกล

๖๔๔
ทั้งพ่อตา แม่ยาย ให้ที่พัก
ต้องปักหลักห้วยขวางที่ทางใหม่
ต้องนั่งรถสามต่อทั้งกลับไป
ตอนนั้นไม่ มีถนน รัชดา ฯ

๖๔๕
นั่งรถเมล์สายสิบสามจนคุ้นเคย
ต่อรถที่ คลองเตย สองศูนย์ห้า
ถึงวัดด่าน เตรียมลง ตรงเวลา
ป้ายข้างหน้าเจ้าพระยาวิทยาคม

๖๔๖
เขาจัดสอน ดังว่า วิชาเอก
ได้สอนเลขตามเคยเลยเหมาะสม
อยู่อาคาร ชั่วคราว ยังน่าชม
มีสายลมโลมไล้ให้คลายร้อน

๖๔๗
อยู่ริมน้ำเจ้าพระยาคราเย็นย่ำ
ตะวันต่ำย้อยองค์ยามแดดอ่อน
บังเกิดจินตนาการอันสุนทร
สร้างบทกลอนเพลงวอลทซ์ซาบซึ้งใจ

๖๔๘
ว่าสวยเอยสวยงามยามได้ยล
มองสายเอยสายชลเวียนวนไหล
ขวัญชีวาเจ้าพระยาแสนยิ่งใหญ่
โปรดจงมา รู้ใจ ข้าเถิดเอย

๖๔๙
ผอ.ท่าน ถูกใจ ให้สองขั้น
เป็นรางวัลมิได้ให้เฉยเฉย
รอหัวหน้าท่านขอก็ไม่เคย
จึงต้องเลยใช้ตัวช่วยด้วยบทเพลง

ฟังเพลงวอลทซ์ เจ้าพระยาวิทยาคม

๖๕๐
ไปโรงเรียนทางไกลไปสายบ่อย
หัวหน้าคอยกริ้วโกรธว่าโดดเก่ง
ก็แก้ตัวไปพัลวันด้วยหวั่นเกรง
ท่านเพ่งเล็ง ใช้กฏ ลดเงินเดือน

๖๕๑
เจ้าพระยาฯ แห่งนี้ ช่างดีนัก
ได้ประจักษ์เยื่อใยในผองเพื่อน
ทำบกพร่องเรื่องใดได้คำเตือน
อยู่กันเหมือน น้องพี่ ช่างดีจริง

๖๕๒
งานสอนคนจนได้ดีมีความรู้ี
แม้ฐานะ ไม่สู้ งานหลายสิ่ง
ให้ศิษย์เรียน รู้ซึ้ง ได้พึ่งพิง
ก็สุขยิ่ง แล้วใจ แม้ไม่รวย

๖๕๓
เมื่ออยู่ที่ เจ้าพระยาฯ ให้สามารถ
เขียนเพลงมาร์ชสำเร็จจนเสร็จสวย
มีเพื่อน
ครู ชี้นำ เอื้ออำนวย
ทั้งได้ช่วยเรียบเรียงเสียงดนตรี

๖๕๔
จึงมีมาร์ช เปิดฟัง ดังกระหึ่ม
ยามได้ยิน แล้วครึ้ม ใจเต้นถี่
ให้รักสิ่ง ดีงาม สร้างความดี
ให้สมที่ เป็นลูก เจ้าพระยา

( มาร์ชเจ้าพระยาวิทยาคม ประพันธ์เมื่อ ปี 2525 ใช้มาจนทุกวันนี้ )
ฟังเพลงมาร์เจ้าพระยาวิทยาคม

๖๕๕
ครั้งสอนอยู่เจ้าพระยาฯชีวิตเรียบ
ค่อนข้างเงียบ ไม่มี ที่หวือหวา
แต่ละวัน หมดไป กับเวลา
ที่ต้องมา รันทด นั่งรถเมล์

๖๕๖
มิใช่ว่า นั่งไป แล้วไม่่โก้
เพราะนานโขทางไกลจึงใจเขว
นั่งที่ไร แล้วให้ คิดถึงเปล
คาดคะเน กะเวลา ยากน่าดู

๖๕๗
บางครั้งนั่งหลับเฉยจนเลยป้าย
จนรถย้าย สุดทอด จอดในอู่
โอ้กระเป๋า เจ้าประจำ ไม่ค้ำชูู้
ให้โงกเงกหลับอยู่เพียงคนเดียว

๖๕๘
รู้ตัวตื่น ลืมตา พาใจแป้ว
นั่งเลยป้าย อีกแล้ว พาใจเหี่ยว
ทำดุ่มเดิน ช้าช้า มาคนเดียว
ทำแก้เกี้ยว ทอดน่อง สบายใจ

๖๕๙
จนลับตา มุมตึก รีบหลบแอบ
วิ่งโกยแน่บ ถึงริม ถนนใหญ่
ขืนอยู่ช้าอายสายตาใครต่อใคร
เขาจะได้ ขำเอา ไม่เข้าที

๖๖๐
แม้นเด๋อด๋าพลาดไปใช้สติ
สมาธิ ตั้งตรง ให้คงที่
อย่าแสดง อาการ
ว่าเสียที
จะดูดี แม้พลั้ง ยังน่าชม

๖๖๑
อย่าออกท่าไม่งามยามผิดหวัง
รู้ยับยั้ง จิตใจ ให้เหมาะสม
แม้นสติ ต่ำกว่า ฝ่ายอารมณ์
จะระทมทุกข์ใจไปเนิ่นนาน

@

๖๖๒
ห่างกานดาย้ายมาอยู่ที่ใหม่
เพียงปีเดียวนานไปที่ผันผ่าน
ด้วยห่างไกล ให้ท้อ ทรมาน
เกือบลาออกจากงานแล้วกานดา

๖๖๓
ห่วงก็ห่วงเตือนไปให้ใจหนัก
ไม่นานนักรอไปได้พร้อมหน้า
มีโอกาส ยื่นย้าย ตามเวลา
ต้องได้ย้ายออกมาอยู่ด้วยกัน

๖๖๔
หลังหนึ่งปีพี่ย้ายมาถึงคราเจ้า
เรื่องก็เข้าตานายย้ายตามฝัน
เป็นโรงเรียนหญิงล้วนส่วนสำคัญ
ชื่อแห่งนั้น"เบญจมราชาลัย"

๖๖๕
โรงเรียนอยู่ใกล้ชิดติดกับวัด
นามสุทัศน์เป็นอารามงามยิ่งใหญ่
เส้าชิงช้าสูงเด่นเห็นแต่ไกล
สายสิบสองกลับไปทั้งเช้าเย็น

๖๖๖
การงานเข้าที่ทางได้อย่างคิด
จึงตั้งจิตเรียนต่อใช่ขอเด่น
ป.กศ.สูงไม่พอหนอจำเป็น
หวังเรียนเป็นภาคค่ำทำปริญญา

๖๖๗
มศว.ประสานมิตรติดที่หนึ่ง
เป็นที่ซึ่ง ภูมิใจ ได้ศึกษา
แต่จบเกรดไม่ค่อยสวยด้วยเวลา
เดินทางมาเรียนค่ำเช้าทำงาน

๖๖๘
เจ้ากานดาเรียนจบมา ปวส.
จึงเรียนต่อสถาบันอันภูมิฐาน
เกษตรศาสตร์แกร่งกล้าวิชาการ
เจ้าลางานเรียนบ้างตอนกลางวัน

๖๗๐
เพียงสองปี สำเร็จ ดังตั้งจิต
เป็นบัณฑิตกับเขาได้ดังใจฝัน
งานข้างหน้าฐานะเรื่องสำคัญ
ต้องมุ่งมันสร้างไปให้มั่นคง

๖๗๑
รู้ถ้อยทีถ้อยอาศัยใช้ประหยัด
ด้วยซื่อสัตย์ ครองตน มีผลส่ง
รู้ในศีลบริสุทธิ์พระพุทธองค์
ก็ดำรง ใจสุข ไม่ทุกข์ร้อน

@
๖๗๒
คำโบราณท่านอ้างทางที่ถูก
แม้บุญปลูกร่วมสร้างแต่ปางก่อน
ย่อมต้องอยู่ด้วยกันนิรันดร
หากจะจรจากนั้นคือวันตาย

๖๗๓
จะพบชั่ว เจ็ดที ดีเจ็ดหน
ให้ผู้คนร่วมมาหาความหมาย
ปริศนา นี้แท้ แค่อุบาย
ให้หญิงชายทุกผู้รู้ปล่อยวาง

๖๗๔
คำว่าชั่ว เจ็ดที คืออับโชค
พบทุกข์โศกสารพัดที่ขัดขวาง
อุปสรรค สารพัน ปิดกั้นทาง
ให้หม่นหมางใจหมองครองทุกข์ทน

๖๗๕
ถึงมั่งมี ร่ำรวย จนล้นฟ้า
อย่าคิดว่าไม่มีที่หมองหม่น
ที่่เห็นเป็นอุทาหรณ์ได้สอนคน
ให้ผองชน รับรู้ อยู่ก็มี

๖๗๖
เมื่อตกยากยามใดใจย่อมหวัง
คิดว่ายัง มี"ดี" ตุนเต็มปรี่
ด้วยความเชื่อชีวิตมีเจ็ดดี
จึงได้มีความหวังกำลังใจ

๖๗๗
ให้คนล้มไม่สิ้นหวังยามพลั้งพลาด
ได้ผงาด หวนคืน ขึ้นยืนใหม่
ให้สิ่งชั่ว ที่เผย ผ่านเลยไป
ได้พบความสดใสดังใจปอง

๖๗๘
อีกนัยหนึ่งเหมือนเตือนผู้เสพสุข
มิเคยทุกข์ ท่านว่า อย่าผยอง
เมื่อดีอยู่ สิ่งดี ที่ครอบครอง
อาจจะต้อง แพ้ภัย ร้ายเจ็ดที

๖๗๙
ที่ว่าชั่ว เจ็ดที นี้มุ่งผล
เป็นเล่ห์กลปรัชญาสร้างราศี
ให้ผู้ด้อย มุ่งทำ แต่กรรมดี
ผู้มั่งมี อย่าหลง ทะนงตน

๖๘๐
อีกทั้งผู้แพ้พ่ายหน่ายชีวิต
ยังมีสิทธิ์ พบที่ ดีเจ็ดหน
ต้องยืนได้งามสง่าถ้าสู้ทน
ย่อมได้ยล สิ่งดี ที่งดงาม

@
๖๘๑
อยู่ จ.ว.หกปีการศึกษา
ก็ถึงคราจากถิ่นพระรามสาม
หากอยู่นานเกินไปไม่ได้ความ
ด้วยกลับบ้านในยามเกินตอนเย็น


๖๘๒
ชอบกลับบ้านไม่ถูกตอนลูกอ่อน
เที่ยวตะรอนเหลวไหลไปเที่ยวเล่น
ด้านอบายกรายกร่ำทำเบี่ยงเบน
ให้มองเห็น สิ่งไม่ดี เป็นดีไป

๖๘๓
ให้รู้สึก สุโข สโมสร
ชอบนักตอนมีเพื่อนล้อมวงใหญ่
เล่นกีฬาของถนัด เกมวัดใจ
ไม่รู้ไย หมกมุ่น ให้ขุ่นมัว

๖๘๔
ก่อนจำจากเจ้าพระยาคราสุดท้าย
คนที่ย้าย โชคดี มีถ้วนทั่ว
โรงเรียนจัดเที่ยวท่อง"ระยองทัวร์"
จึงเตรียมตัวเตรียมใจไประยอง

๖๘๕
อ่างศิลางดงามมีความหลัง
สนุกจังโชคดีไม่มีหมอง
ได้ทั้งแหวนนาฬิกามาครอบครอง
ที่เจ้าของเขามอบอย่างจำใจ

๖๘๖
กลับถึงบ้านพาให้ใจหดหู่
ใจหนึ่งรู้สึกสงสารท่านผู้ให้
ใจหนึ่งคิด ขึ้นมา ถ้าปราชัย
ก็ต้องจ่ายเขาไปเช่นเดียวกัน

๖๘๗
เป็นฉากครั้งสุดท้ายอบายมุข
แค่สนุกสนองมาเวลาสั้น
แต่ความสุขไม่ยอมมีพร้อมกัน
บ้างมีอัน ล่มจม ล้มละลาย

๖๘๘
โบราณว่าถูกโจรปล้นสิบครั้ง
บ้านก็ยัง เหลืออยู่ มิได้หาย
แม้เปลวไฟไหม้มอดจนวอดวาย
สุดโชคร้าย ยังเผื่อ เหลือที่ดิน

๖๘๙
การพนันร้ายเหลือเหนือทุกอย่าง
ทั้งที่ทางย้อยยับหมดทรัพย์สิน
หลายเศรษฐีผันชีวิตมาติดดิน
ต้องหมดสิ้นธนสารด้วยการพนัน

@
๖๙๐
เจ้าพระยาฯหกปีที่ได้อยู่
มีเพื่อนครููร่วมย้ายมาก่อนหน้านั่น
อ.ปรีชา กองโภคคนสำคัญ
บรรจุที่เดียว กันที่ พ.ค.

๖๙๑
เมื่อย้ายมาเจ้าพระยาฯพี่มาก่อน
เมื่อถึงตอนอยากย้ายจึงได้ขอ
อยู่ร่วมกันอีกที ที่ จ.ว.
ได้สานต่ออุดมการณ์งานร่วมกัน

๖๙๒
เมื่อย้ายจากกันไปพี่ย้ายด้วย
เป็นผู้ช่วยที่สตรีนครสวรรค์
เป็นโรงเรียนขึ้นกับกรมสามัญฯ
ส่วนตัวฉัน จันทร์หุ่นฯ เป็นที่ปอง

๖๙๓
ที่ย้ายง่ายเพราะโชคดีมีตัวช่วย
ก็เพราะด้วยท่านผู้ใหญ่ให้สนอง
สร้างบทเพลงโรงเรียนเขียนทำนอง
ให้เด็กร้อง เช้าเย็น เป็นประจำ

๖๙๔
ให้โรงเรียน ก่อนนี้ ยังมีชื่อ
เรียกกันคือประชาราษฎร์อุปถัมภ
แต่บัดนี้ชื่อเยี่ยมมี "เตรียม"นำ
โก้เลิศล้ำ หรูหรา น่าเข้าเรียน

๖๙๕
เด็กนิยมเข้าเหลือเมื่อเปลี่ยนชื่อ
ไม่เปลี่ยนคือครูอาจารย์สอนอ่านเขียน
ตึกอาคารเหมือนเดิมเลยเคยแวะเวียน
เพลงจึงเปลี่ยนถ้อยคำท่วงทำนอง

เพลง มาร์ชประชาราษฎร์อุปถัมภ์ ประพันธ์เมื่อปี พ.ศ. 2529 ในสมัย ผอ.ภิญญพร วัฒนเจริญ
โรงเรียนประชาราษฎร์อุปถัมภ์ เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ รัชดา
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546


@